WK Yngling 2024

We zeilen op de Traunsee, een bergmeer met, als het goed is, een thermische wind uit het zuiden. Vijf jaar geleden waren we hier al eens eerder voor een EK in dezelfde periode en dat evenement leverde dit mooie meer de bijnaam 'Traumasee' op. De hele week regen, geen wind en dus amper zeilen. Dit jaar krijgt de locatie een herkansing. En dat begint al gelijk goed als we aankomen: blauwe lucht, helder water zo diep als je kunt kijken en een warm weerzien met onze internationale Ynglingvrienden. 

Na het meten van de boot, zeilen en alle andere onderdelen poetsen we de romp met supersnelle wax. Dat helpt altijd, al is het maar tussen de oren. We zetten de mast op een iets andere setting dan gebruikelijk en meten onze Oostenrijkse Doyle-zeilen in. Die zijn lekker bol en dat kunnen we met de weinige wind die is voorspeld goed gebruiken. Tijdens de practice race blijkt inderdaad dat het met de snelheid wel goed zit. We proberen de verschillende kanten van het meer uit en dat geeft ons vertrouwen voor de rest van de week. Het wordt goed opletten en constant alles en iedereen in de gaten houden, maar dat puzzelen zijn we van de Kaag wel gewend.  

De Union Yacht Club Traunsee waar we te gast zijn maakt er een feest van. Naast de opening met toespraken van verschillende hotemetoten en een groot kanon waar menig zeiler de rest van de week zijn trommelvliezen nog van voelt natrillen, zorgen ze voor een uitstekend georganiseerd evenement. De club ligt prachtig aan de rand van het stadje Gmunden, met uitzicht op een kasteel. De wedstrijdleider is erg benaderbaar en houdt ons goed op de hoogte van haar plannen, de robotboeien varen elke ochtend netjes in een rijtje de haven uit en zijn echt een uitkomst op dit diepe bergmeer. Bij windshifts, die hier vaak en groot zijn, ligt de baan zo weer op een nieuwe plek. Bijna elke dag beginnen we met uitstel. Ook dat is niet heel erg want er wordt lekker gezwommen, koffie gedronken en bijgekletst met andere zeilers. Er doen 50 teams mee, dus er is genoeg te kletsen. 

Ook op zeilgebied is de Traunsee goed voor ons: het weer blijft goed maar de thermiek doet niet helemaal wat hij hoort te doen, wat het voordeel voor de locals minder groot maakt. De eerste dag blijft de noordenwind tegen de verwachting in toch staan en dat maakt alles 180 graden anders dan gisteren. We varen twee mooie wedstrijden, waarin de wind zelfs nog even 16 knopen aantikt. Het gaat goed, we beginnen het evenement met een vijfde en een derde plek. De meeste boten varen wisselende resultaten en daardoor staan wij gelijk hoog in het klassement! 

De tweede dag is de wind weer zoals hij zou moeten zijn en zonder uitstel gaan we het water op. Het is erg wisselend qua windshifts en druk, dus enorm goed opletten wat er om je heen gebeurt. Het lukt goed om mooi weg te komen, op de shifts te klappen en in de druk te blijven varen zonder al te extreme keuzes te maken. Dat resulteerde in een eerste en een vierde plek. Na de finish van de laatste race was de wind echt helemaal op en werden we naar de kant gestuurd: er kwam onweer aan. Na een heftige bui met veel wind begon de zon weer uitbundig te schijnen en probeerde de wedstrijdleiding het nog een keer, maar helaas zonder resultaat. Dat betekende dat de rustdag van de volgende dag een zeildag zou worden. Geen probleem, want we willen graag zeilen! En foto's maken van de uitslagenlijst, want we staan tweede en dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Op nummer 1 staat een Oostenrijker die van de Traunsee komt. Hij is echt een klasse apart en voor ons niet bij te houden. Wij hebben spannende duels met andere Oostenrijkse teams, oud-wereldkampioen Maarten Jamin (NED 355) en ook het jeugdteam van Jules van Raaij (NED 320) vaart goed. 

Tijdens het championship dinner die avond varen we met alle zeilers en vrijwilligers op een grote rondvaartboot over het meer naar een hotel waar we typisch Oostenrijks eten krijgen. Veel en voedzaam. In het donker varen we terug en besluiten een halte eerder af te stappen om met een avondwandeling nog even wat beweging te krijgen. 

In plaats van rustdag stonden er maar liefst vier wedstrijden op het programma. Dat werd niet gehaald want zoals we inmiddels gewend zijn begon de dag met uitstel (en zwemmen, en koffie). Toen er eindelijk een zuchtje wind was waar de wedstrijdleiding het op aandurfde, was het heel moeilijk te zien hoe het zich over het meer verspreidde. Wederom bleek de tactiek van 'niet te extreem' en 'in de druk blijven varen' goed uit te pakken. Met een tiende en zesde plek stonden we nog steeds tweede! We genieten alle drie erg van het varen in een groot veld, de drukte op de startlijn en de tactische keuzes die dat met zich meebrengt. Daarnaast is het hier zo mooi, dat je af en toe even om je heen kijkt en denkt 'ben ik hier echt aan het zeilen?'. 

Elke dag na het zeilen is er (gratis) bier, pasta en vaak nog een landenparty met nationale specialiteiten zoals Noorse rendierworst, Zwitserse kaas en Oostenrijkse schnapps. En vaak gaan de voetjes dan ook nog even van de vloer als cooling-down van de dag. Voor ons kan deze week al niet meer stuk en was de Traunsee of Traumasee nu omgedoopt tot Traumsee. 

Ook de volgende ochtend begon de dag weer met uitstel en omdat de voorspelling voor de laatste dag qua wind niet goed was, haalde onze wedstrijdleider alles uit de kast om nog een paar mooie potten te kunnen organiseren. De robotboeien vlogen van links naar rechts en toen we uiteindelijk startten kregen we de boot voor het eerst deze week niet zo lekker op gang. De wind viel een paar keer helemaal weg, kwam ook steeds weer terug, maar het was billenknijpen tot de finish. Een vijftiende plek en onze aftrekwedstrijd. De strijd met de NED 355 om de tweede plek was nu in volle gang, want door dit resultaat was de positie gewisseld. Gelukkig draaide dit de laatste race van de dag weer om na een 9e plek voor ons en waren zij nu 15e. Het zou dus aankomen op de laatste dag. Maar niet voordat de concurrentie was volgestopt met Nederlandse delicatessen zoals frikandel speciaal, pannenkoeken, drop, kaas en Heineken bier. We hebben een poging gedaan om de concurrentie wat in de war te brengen met een enorme polonaise, maar of dat helemaal gelukt is... 

Ik moest helaas de laatste dag missen door een afspraak in Nederland, maar gelukkig hadden Reinier en Marije een goede vervangster gevonden in Theresa, die vorig jaar als tweede was geëindigd. Het lukte ze om in de laatste race de zilveren medaille veilig te stellen en een tikkeltje jaloers, maar vooral heel trots, zag ik de foto's van de prijsuitreiking voorbijkomen. Maarten Jamin werd met zijn team derde en de NED 320 van Jules, Jolle en Emile vierde, waarmee ze verreweg het beste jeugdteam zijn. De winnaar was de voorlaatste dag al bekend, dat was de lokale man geworden, maar de rest van de concurrentie hadden we er, mede dankzij de Kaagse oefenuurtjes, toch mooi achter weten te houden.